Sandra Bullock staat op de cover van aantrekkingskracht deze maand, waar ze met haar gaat zitten Ons merk is crisis coste Zoe Kazan om vragen te beantwoorden over haar carrière, het moederschap, hoe ze een rol naar een man liet gaan en meer. Bekijk hieronder een fragment en lees het volledige interview in het novembernummer van aantrekkingskracht, op kiosken 13 oktober.

sandra bullock cover

Afgelopen herfst deed ik auditie voor de politieke drama van regisseur David Gordon Green Ons merk is crisis, met in de hoofdrol Bullock als Jane Bodine, een onconventionele en hyperintelligente politieke consultant. (Ze is ook een producer in de film.) Ik sprong op de kans om met haar samen te werken – toen ik de call kreeg die me het onderdeel aanbood, sprong ik fysiek op en neer. Maar ik was nerveus. Wat als deze persoon die ik al zo lang bewonderde, minder waardig bleek te zijn? Wel, ik vind het vreselijk om het aan je te zeggen: “Sandy”, zoals ze zich vrolijk voordeed via e-mail voordat we begonnen met filmen, is een van de aardigste mensen die ik ooit heb ontmoet. Niet ‘voor een filmster’, niet ‘in deze business’. Kindest. Ooit. Tijdens de diners met de cast, zag ik hoe ze zelfs de meest terughoudende persoon eruit trok, ontwapenend van het lachen, luisterend met haar hele zelf. Ik zal haar niet in verlegenheid brengen door haar vrijgevigheid te reciteren, maar ik zal zeggen: na wat tijd doorbrengen met Sandy, heb ik nu een nieuwe standaard voor hoe ik mezelf moet gedragen, niet alleen op het werk, maar ook in het leven..

Als een van de beroemdste mensen ter wereld is ze begrijpelijk privé. In onze sociale interacties heb ik erop gelet haar niet ter plaatse te plaatsen. Dus toen we dit najaar in Toronto gingen zitten, de volgende ochtend Ons merk is crisis in première, kon ik mijn enthousiasme nauwelijks bevatten om een ​​van mijn helden alles te vragen wat ik altijd al wilde weten, maar was te verlegen om te vragen.

Zoe Kazan: Dus ik zeg altijd tegen mensen dat als we in een klein stadje waren en je geen filmster was, je de rots van de stad zou zijn.

Sandra Bullock: O mijn God. OK. We beginnen aan het begin van het interview te huilen. Ik dacht altijd dat ik ergens als serveerster in een stad terecht zou komen; de oudste serveerster, die iedereen kende. Ik vond het een goed idee om iedereen zich op zijn gemak te voelen omdat het maakt me voel me comfortabeler. Ik ben vreemd een introvert. Vanwege dat aspect van mijn persoonlijkheid hou ik van het idee om voor het team te zorgen – in de hoop dat iemand uiteindelijk voor mij zal zorgen.

ZK: Je hebt met me gepraat over willen zijn met je zoon, Louis [nu vijf], en je hebt gezegd dat een project echt speciaal moet zijn om je eraan te verbinden. Dus waar ging het over Ons merk is crisis waardoor je weer aan het werk wilde gaan?

SB: Het was het verhaal eerst. Dit script kwam langs. Ik ging: “Wow.” Het zit vervat in deze absurdistische blik op de innerlijke werking van de politiek, maar het vertegenwoordigde de mensen van Bolivia, die onverschrokken zijn in vechten voor wat zij voelen dat goed is. Het verhaal, ik hield van. En dan werken met [producers] Grant [Heslov] en George [Clooney] was spannend. We kennen elkaar sinds we in dit bedrijf zijn begonnen. Letterlijk voordat iemand van ons een baan had.

ZK: Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

SB: Grant, George en de persoon met wie ik uitging waren allemaal vrienden. Ik ontmoette George op een feestje waar hij Buddy Hackett imitaties deed! George was de reden dat de man met wie ik eindigde met daten met mij uitging. Hij had zoiets van: ‘Als je niet bij haar bent, ga ik met haar mee.’ Hij maakte een grapje, maar een beetje duwen. We kennen elkaar dus al heel lang – en hebben elkaar al van verre ondersteund.

ZK: Deze rol is oorspronkelijk geschreven voor een man. Klopt het dat je gevraagd hebt om scripts voor mannelijke rollen te zien?

SB: Ja. Mijn agent zei: “Laten we beginnen met het lezen van de scripts.” Ze bedacht deze. Ik lees het. Ze zegt: “Moeten we hen vragen of ze bereid zijn er een vrouw van te maken?” Ik zei: “Ja.”

ZK: Hoe kwam die gedachte bij jou op?

SB: Ik deed wat mijn moeder deed: ik zette mijn oogkleppen op en fladderde naar voren. Soms krijg je een nee. Maar ik verwacht het nee. Ik verwacht het ja niet. Hiermee werd ik erg nerveus. Ik wist niet of George dit voor zichzelf had gemaakt. Maar het antwoord was: “We zijn er cool mee.” En dan de rol – ik bedoel, het was zo mooi geschreven voor een man. Het was niet een van die dingen waar je naar toe ging: “Hm, hoe veranderen we het in een vrouw?” Je verandert gewoon het geslacht; dat was zo ongeveer. Ze is een mens. Ze behandelt verslaving; zij behandelt geestesziekte. Ze is briljant in wat ze doet, en ze verdwaalt in het feit dat alles waar ze om geeft een overwinning is. Je kijkt naar onze wereld – en terug naar mijn zoon: hoe bouw je een kind op om niet alles te winnen, want alles wat we zien in onze wereld is mensen die zeggen: “Om succes te hebben, moet je winnen”?

ZK: Ik ben onder de indruk van hoe je je vermogen om een ​​persoonlijkheid te hebben hebt beschermd – en gevoelig bent voor mensen. Sommige beroemde mensen worden ongevoelig gemaakt om zichzelf te beschermen.

SB: Ja, maar ik denk niet dat je kern verandert. Als je een klootzak was voordat je in deze business kwam, ben je gewoon een grotere klootzak. Ik denk dat je bent wie je bent. Ik heb [dit bedrijf] pas later in het leven gekregen. Wie ik ben als persoon is niet veranderd. Ik was al gebakken.

ZK: Je was naar de universiteit gegaan. Je was een volwassene.

SB: Ja. Wel, ik heb wat stomme dingen gedaan op school. Feit dat ik niet in de gevangenis belandde: wonder. Wonder! Dus ik ben daar dankbaar voor. Maar weet je, ik heb niet het gevoel dat ik een volwassene was tot ongeveer vijf jaar geleden.

ZK: Werkelijk?

SB: Ik ging letterlijk: “Ik weet wie ik ben.” Niet helemaal. Maar ongeveer twee jaar geleden kwamen alle puzzelstukjes samen. Ik ging: “Dit is wie ik leuk vind. Dit is wie ik ben.”

ZK: Was onderdeel van dat vanwege het moederschap?

SB: Moederschap en echtscheiding – en niet alleen echtscheiding maar de aanval. Nogmaals, ik laat het me beïnvloeden. Ik heb het allemaal gehoord. En ik moest een stap achteruit doen en zeggen: “Ik heb het grootste geschenk in kleine Louis, en ik laat hem de vrouw zien die ik wil dat hij weet.” Dus een kind dwingt je om je sh-t bij elkaar te krijgen. Op de beste manier.

ZK: Je zoon is Afro-Amerikaan, en er is zoveel nieuws geweest over het gevaar dat Afrikaanse Amerikaanse mannen in dit land lopen.

SB: Mannen en vrouw.

ZK: Is dat iets waar je aan denkt??

SB: Elke dag. Weer op scheuren. U ziet hoe ver wij zijn gekomen in burgerrechten – en waar we nu terug zijn gekomen. Ik wil dat mijn zoon veilig is. Ik wil dat mijn zoon wordt veroordeeld voor de man die hij is. We staan ​​nu op het punt waar we, als we iets niet doen, hebben vernietigd wat zoveel geweldige mensen hebben gedaan. Je kijkt naar de rechten van vrouwen; het wordt een gekke, gekke wereld die er is. Maar soms moet het heel luid worden voor mensen om te zeggen: “Ik kan dit niet zien.” Als ik de rest van zijn leven met hem in een luchtbel kon rijden, zou ik dat doen. Maar ik kan het niet.

Lees voor meer informatie het novembernummer van aantrekkingskracht op kiosken 13 oktober abonneren, of download de digitale editie.

Meer van aantrekkingskracht‘s Cover Stars